توی یک دنیای زیبا

                          که دور از ظلم و عذابه

که همه با هم صمیمی و

                           همه جا صلح و صفاء ِ

تو نشسته ای کنارم

                            می کنی همش نگاهم

من نشستم زیر پایت

                         شده ام محو تماشای جمالت

در همین حالی که هستم

                            حالی که بهش وابستم

می افته چشام تو چشمت

                           چشای همچو بهشتت

توی اون چشای زیبا

             که پر از ابِ زلاله

                              که سبز

                                  مثل ِبرگای درختان، تو بهاره

می بینم عکس خودم رو                               

                                  که شده چروک و خسته

که مثل سروی شکسته

                                  نا امید به خاک نشسته

تازه اینجاست که می فهمم

                             که اینا همش سرابه

                                              زندگی پر از عذابه

با خودم میکم با گریه:

      "مگه امکان داره روزی که منم اروم بگیرم؟

                    کنار عشقم بشینم

                                   اواز شادی بخونم

                                                    دیگه من تنها نمونم؟ "

زندگیه ما همینه

                          همیشه تنها تو خونه

می شینم کنج اتاقم

                          اخه کی میای سراغم؟

به خدا غمگین و خستم

                         خیلی تنهام، خیلی خستم

                                                توی زندون دل خودم نشستم

با خدا میگم همیشه:

       " یعنی میشه؟

                        که روزی فراق و دوری

                                                       بره واسه همیشه "